Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 107 690 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Witam miłosników psów

wtorek, 08 kwietnia 2008 9:53

                                  Labrador retriever

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Data publikacji obowiązującego wzorca: 29.01.1999 r. 

Klasyfikacja FCI: Grupa 8 Aportery, płochacze i psy dowodne

 

Wzrost: pies 55-62 cm, suka 54-60cm

Masa ciała: pies 30-36 kg, suka 25-32 kg

Szata: twardy, gęsty włos okrywowy, nie przyjmujący wody podszerstek

Umaszczenie: czarne, czekoladowe, biszkoptowe

Pielęgnacja sierści: 2/10 - mała

Spacery: 10/10 - bardzo dużo

Życie w mieście: 9/10 - nadaje się

Częste choroby: dysplazja stawu biodrowego, zaćma, postępujący zanik siatkówki, padaczka

 

Nadaje się dla początkujących!

Często używany do prac z osobami niepełnosprawnymi.

     


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Witam miłosników psów

wtorek, 08 kwietnia 2008 9:51
                                       

Kraj pochodzenia: Niemcy

Data publikacji obowiązującego wzorca: 1991

Grupa FCI: I

 

Wzrost: 55-65 cm

Masa ciała: 28-35 kg

Szata: odporna na niesprzyjającą pogodę, gęsta, twarda

Umaszczenie: jednolicie czarne i szare lub z jasnymi albo brązowymi znaczeniami;

czarne z regularnymi brązowymi, żółtymi lub jasnoszarymi znaczeniami

Pielęgnacja sierści: 3/10 - raczej mała

Spacery: 10/10 - potrzebuje bardzo dużo ruchu

Życie w mieście: 9/10

Częste choroby: dysplazja stwu biodrowego, zapalenie tkanki kostnej, padaczka, alergie

 

Owczarek nadaje  się tylko dla zaawansowanych! 

 

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Witam miłosników psów

wtorek, 08 kwietnia 2008 9:45
                                    

Rys historyczny 

Rasa ta jest rasa pierwotną, pochodzącą z rejonu Kołymy w północnej Syberii. Hodowana tam przez pionierów w hodowli psów zaprzęgowych - Czukczów oraz Kamczadalów, Koriaków i Jukagirów. Około pół miliona lat temu wiele paleoazjatyckich, prymitywnych plemion zamieszkiwało te tereny, gdy były one cieplejszym i bardziej przyjaznym terenem łowieckim. Ludzie zdobywali tam pożywienie polując, w czym pomagały im psy myśliwskie. Każda grupa stworzyła własny typ psa w zależności od wymagań łowieckich, ukształtowania terenu, występujących temperatur czy grubości pokrywy śnieżnej.

Czukcze żyli na półwyspie rozciągającym się z Syberii w kierunku Alaski. Około 3000 lat temu klimat uległ znacznemu ochłodzeniu, toteż Czukcze zaczęli wykorzystywać psy do ciągnięcia sań. Lud ten żył w stałych osadach, w głębi lądu i aby polować musiał przemierzać duże odległości. Ideałem psa było niewielkie zwierzę, które potrzebowało mało pokarmu, ale było na tyle silne, aby ciągnąć upolowaną zdobycz z umiarkowaną prędkością na długich dystansach. Kiedy zaistniała potrzeba przewiezienia cięższego ładunku, pożyczano psy od sąsiadów i zamiast 6-8 zaprzęgano 16 lub 18. Wszystkie samce, oprócz najlepszych, prowadzących zaprzęgi, kastrowano. Zabieg ten miał na celu nie tylko ukrócenie zbędnych kojarzeń, ale pomagał psom w utrzymaniu tłuszczu na ciele. Czukockie zaprzęgi liczące 20 psów potrafiły podobno przebyć w ciągu 6 godzin odległość 120 km i ciągnąć ciężar około 600 kg. Były one często używane przez Rosjan do transportu pasażerów i poczty. Pokonywały wówczas 160 - 180 km dziennie w szybkim tempie.

Słowo "husky" znaczy ochrypły i kiedyś określano w ten sposób wszystkie psy używane do ciągnienia sań, obecnie nazwa ta przysługuje jedynie rasie syberian husky.

Husky zostały sprowadzone do Kanady w 1909 r. przez rosyjskiego handlarza futrami Williama Goosaka, ale nie jest wykluczone, że mogły się tam przedostać znacznie wcześniej. Goosak wystawił zaprzęg w wyścigu "All Alaska Sweepstake" na dystansie 650 km. W porównaniu z miejscowymi psami zaprzęgowymi wydawały się być tak niepozorne, iż początkowo zostały wyśmiane i ochrzczone mianem "syberyjski szczur". Zaprzęg owych "szczurów", prowadzony przez Thurnstrup'a, po pokonaniu morderczego dystansu zjawił się na mecie jako trzeci. I tak rozpoczął się ciąg zwycięstw psów tej rasy. W 1910 r. na trasie tego samego wyścigu John Johnson ze swym zaprzęgiem husky uzyskał rekordowy czas 74 h. 14 min. 39 sek., pobity dopiero niedawno, w 1983 r. 

Psy Seppali dały początek hodowli tej rasy na kontynencie amerykańskim gdzie jako szybkie i wytrzymałe prędko zyskały sławę i uznanie. Rozwój hodowli doprowadził do zarejestrowania rasy przez "Amerykański Kennel Club".  Krzyżówki z miejscowymi psami doprowadziły do uzyskania typu uniwersalnego. Psów używano nie tylko w sporcie, ale również w pracy - do przewożenia niezbyt ciężkich ładunków i poczty.

norweski badacz Roald Amundsen , planując ekspedycję naukową z Alaski na Biegun Północny, wybrał do transportu sprzętu właśnie husky. Niestety wybuch I wojny USA. Kiedy w latach 1950- 1960 rozkwitła hodowla Husky w Ameryce Północnej przywieziono pierwsze egzemplarze tych psów do Europy. Popularność oraz liczebność psów rasy siberian husky w Europie znacznie wzrosła wraz z rozwojem sportu zaprzęgowego pokrzyżował plany ekspedycji, a sprowadzone przez Amundsena psy rozpowszechniły się po Kanadzie.


Użytkowość
 

- pies zaprzęgowy, jest także wykorzystywany jako pies terapeutyczny dzieci   .(dogoterapia).

Wygląd 

Siberian husky to pies silny umiarkowanie, zwarty, o sportowej sylwetce formatu skróconego prostokąta.

Budowa. 

  • Głowa: średniej wielkości, proporcjonalna do tułowia.
    • Kufa jest średniej wielkości, zwęża się stopniowo w stronę wierzchołka nosa. Koniec kufy nie jest ani szpiczasty, ani kwadratowy. Wierzchołek nosa czarny u psów szarych, płowych i czarnych. Koloru wątrobianego u psów rudych (maści miedzianej). Brązowy lub cielisty u psów maści białej. Zgryz nożycowy. Dopuszczalny jest brak zębów P1.
    • Uszy są średniej wielkości trójkątne, wysoko osadzone i zbliżone do siebie, są grube i obficie porośnięte włosiem. Koniec ucha lekko zaokrąglony, stoi prosto do góry.
  • Oczy są migdałowe lub jasnoniebieskie osadzone lekko skośnie. Ciekawą i często poszukiwaną cechą są niebieskie tęczówki, nierzadko tęczówki różnią się kolorem.
  • Szyja: średniej długości, dumnie noszona, gdy pies stoi, w kłusie szyja opuszcza się tak, że głowa noszona jest lekko do przodu, obficie owłosiona.
  • Tułów: silny zwarty, linia grzbietu prosta, kłąb wyraźny, lędźwie dobrze umięśnione, zad prosty, klatka piersiowa głęboka.
    • Kończyny przednie: mocne i proste, równoległe względem siebie.
    • Kończyny tylne: średnio kątowane, mocne, uda dobrze umięśnione.
  • Ogon: w kształcie lisiej kity, dobrze owłosiony, osadzony powyżej linii grzbietu i noszony w kształcie sierpowatego łuku, gdy pies ma napiętą uwagę.
  • Kościec: mocny, ale nie ciężki.
  • Ruch: lekki, płynny, zwinny, swobodny, żywy i elegancki; ze względu na swój ciężar ciała i wielkość husky jest najszybszym z północnych ras psów zaprzęgowych.
  • Wady: Brak prawidłowo wykształconych obu jąder w mosznie, oraz wszystko co odbiega od oficjalnego wzorca.

Szata i umaszczenie 

          

 Głowa szarego    Syberian o umaszczeniu 

 Syberiana            wilczastym    


Dopuszczalne są wszystkie rodzaje umaszczenia, od czysto białego do jednolicie czarnego, jednak najczęściej spotykane zestawienia barw to: czarny, szary, wilczasty, srebrzysty, rudy, czekoladowy i złocisty z bielą, także pinto (łaciate). Na głowie występuje duża różnorodność rysunku, tzw. maski - z reguły biała kufa i część twarzowa czaszki, reszta barwna. Włos jest dwojakiego rodzaju - tworzą go podszerstek i włos okrywowy średniej długości; bardzo gęsty, sprawia wrażenie obfitego, ale nigdy nie jest tak długi żeby przesłaniał wyraźny rysunek linii psa.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Witam miłosników psów

wtorek, 08 kwietnia 2008 9:41
                                      
  
  
  
  
  
  
  
  
I jeszcze dwa zdjęcia owczarka belgijskiego.
  
Owczarek belgijski
  
Owczarek belgij

Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Witam miłosników psów

wtorek, 08 kwietnia 2008 9:38
                                   
  
  
  
 
Bernardyny
Psy te używane były do ratowania podróżnych zaginionych w śniegu i mgle. Niezliczone kroniki i ustne opowieści żołnierzy Napoleona, który przekraczał przełęcz w 1800 roku opowiadają o wielu uratowanych spod śniegu ludziach. Bernardyn jest do dziś synonimem psa - ratownika. Bezpośrednimi przodkami bernardyna były duże psy gospodarskie i bardzo szybko, po kilku pokoleniach ustanowiony został dzisiejszy typ bernardyna. Heinrich Schumacher z Holligen koło Berna w Szwajcarii był pierwszym hodowcą, który prowadził dokumentację hodowlaną i założył rodowody swoim psom. W lutym 1884 "Schweizerische Hundestammbuch" (SHSB) (Szwajcarska Księga Reproduktorów) została otwarta. Pierwszym bernardynem wymienionym w książce był Leon, następnie 28 wpisów to również bernardyny. 5 marca 1884 powstał w Basle Szwajcarski Klub Bernardyna. Podczas Międzynarodowego Kongresu Kynologicznego 2 czerwca 1887 r. bernardyn został oficjalnie uznany za rasę szwajcarską i powstał wzorzec rasy. Od tej pory bernardyn jest uważany za narodową rasę Szwajcarii. W powstaniu tej rasy miały udział także dogi tybetańskie, które pojawiły się w Alpach w I wieku p.n.e. wraz z rzymskimi legionami, a także molosowate. Pierwotne bernardyny były lżejsze, mniejsze, o krótkiej szacie. Obecny typ bernardyna ukształtował się po domieszce krwi nowofundlandów. Bernardyn posiada niezwykle czuły węch i wspaniały zmysł orientacyjny. Jest bardzo wytrzymały na trudne warunki atmosferyczne. Ma bardzo spokojny i zrównoważony charakter, jest cierpliwy i wyrozumiały dla dzieci.
 
  
  
  
  
  
Szwajcarskie psy pasterskie.
Wzrost:
Psy - 64-70 cm (idealny 66-68 cm), suki - 58-66 cm (idealny 60-63 cm).
Historia
Na temat wieku i pochodzenia szwajcarskich psów pasterskich istniało wiele niekończących się spekulacji. W wielu pismach pojawiła się teoria, według której dogi europejskie – a w szczególności berneński pies pasterski – miał wywodzić się od dużych dogów tybetańskich. Te, dzięki Asyryjczykom, Grekom a później Rzymianom, przywędrowały do Szwajcarii. Nie ma jednak, żadnych dowodów potwierdzających tą hipotezę. Pewne jest natomiast, że na ziemiach szwajcarskich psy żyły od około 4000 roku p.n.e. i już pomiędzy 1000 a 600 p.n.e. istniały psy wielkości berneńskiego psa pasterskiego. Zapewne berneński pies pasterski został wyhodowany na przełomie wieku z psów wiejskich żyjących w tamtejszym regionie. Wiele pięknych opisów berneńskich psów pojawiło się pomiędzy 1836 a 1850 rokiem.
Wygląd
Duży, długowłosy, trójbarwny pies użytkowy. Mocny i ruchliwy, o harmonijnej i proporcjonalnej budowie. Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 9:10.
Szata
Włos długi, gładki lub lekko falisty.
Maść
Czarna maść podstawowa z ciemnym brązowoczerwonym podpalaniem na policzkach, nad oczami, na klatce piersiowej i na kończynach. Białe znaczenia w postaci symetrycznego rysunku na głowie - biała strzałka nie powinna zachodzić na brązowe plamy nad oczami, a białe znaczenie na kufie sięga najwyżej do kącika warg. Białe znaczenie przechodzi z podgardla na klatkę piersiową. Wymagane białe łapy i biały koniec ogona. Tolerowana mała, biała plamka na karku i przy odbycie.
Głowa
Mocna, mózgoczaszka lekko wypukła, stop wyraźny, ale niezbyt mocno zaznaczony. Bruzda czołowa słabo wykształcona. Kufa prosta, mocna, średniej długości. Nos czarny. Fafle słabo wykształcone, przylegające, czarne. Zgryz nożycowy.
Oczy
Ciemnobrązowe, w kształcie migdałów, powieki przylegające.
Uszy
Trójkątne, wysoko osadzone, średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach, w spoczynku płasko przylegające.
Tułów
Mocny i zwarty. Klatka piersiowa szeroka, sięgająca do łokci, z wyraźnym przedpiersiem. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie szerokie, zad łagodnie zaokrąglony. Brzuch nie podkasany.
Kończyny przednie
Szeroko ustawione, proste. Łopatki długie, mocne, przylegające i dobrze umięśnione, tworzą z ramieniem kąt niezbyt rozwarty. Śródręcze ustawione niemal pionowo, silne. Łapy krótkie, zaokrąglone i zwarte, palce dobrze wysklepione.
Kończyny tylne
Ustawione prosto, nie za wąsko, śródstopie nie wykręcone ani na zewnątrz ani do środka. Udo dosyć długie, tworzy z podudziem wyraźny kąt, szerokie i mocne. Staw skokowy silny i dobrze kątowany. Łapy jak u kończyn przednich. Ogon Gęsto owłosiony, sięgający co najmniej do stawu skokowego. W spoczynku zwisający, w ruchu kołyszący na wysokości grzbietu lub noszony lekko powyżej.
Zachowanie/Charakter
Zrównoważony, czujny, reagujący bez lęku na rozmaite sytuacje dnia codziennego, oddany członkom rodziny, przyjacielski, pewny siebie w kontaktach z nieznajomymi, z natury łagodny o umiarkowanym temperamencie.
Wady
Tchórzliwość i agresywność, przodozgryz lub tyłozgryz, brak więcej niż dwóch P1, entropium lub ektropium, nieprawidłowa górna linia, zapadnięty grzbiet lub przebudowany zad, zakręcony lub złamany ogon, cienka kośc, szata lokowata. Wszelie braki w opisanym Wyglądzie powinny być uważane za wadę i oceniane zależnie od stopnia uwidocznienia.
Dodatkowe informacje
Pies tej rasy powinien być czesany: 2 razy w tygodniu, po 30 minut Długość życia: 9 lat Wymaga codziennie spaceru przez: 45 minut Koszt utrzymania: 255/mies Cena szczenięcia: 1900 złotych
    
  
  
  
 

Podziel się
oceń
0
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

sobota, 2 sierpnia 2014

Licznik odwiedzin:  117 503  

Kalendarz

« sierpień »
pn wt śr cz pt sb nd
    010203
04050607080910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Archiwum

O moim bloogu

Jest fajny zachęcam do oglądania

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 117503

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl